တစ္ဖန္ အၾကင္အခါ၀ယ္ ၄င္းတိုပအနက္မွ လူတစ္စုသည္ (၄င္းတို႔အား ဆံုးမသူတို႔ကို ) အသင္တိုပသည္
အၾကင္အမ်ိဳးသားတို႔အား (အဘယ္ေၾကာင့္ ဆံုးမ ေပးလ်က္ရွိၾကပါသနည္း) အလႅာဟ္ အရွင္ျမတ္သည္
ထိုအမ်ိဳးသားတို႔အား ပ်က္စီးေစေတာ္မူမည္ျဖစ္သည္။ သို႔မဟုတ္ (အရွင္ျမတ္သည္) ၄င္းတို႔အား
(အျခားတစ္စံုတစ္ရာ) ျပင္းထန္ေသာ ျပစ္ဒဏ္ကို ေပးေတာ္မူမည္ျဖစ္ေခ်သည္ဟု ေျဖၾကားခဲ့ေလသည္။
ထိုအခါ ထိုဆံုးမစကားေျပာၾကားေနသူတို႔က ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ အသင္တို႔အား ဖန္ဆင္းေမြးျမဴေတာ္မူေသာ
အရွင္ျမတ္ထံေတာ္တြင္ အျပစ္လြတ္ရာလြတ္ေၾကာင္း တာ၀န္ေက်ရာေက်ျခင္း ျဖစ္ေစျခင္းငွာလည္းေကာင္း၊
ထို (ဆ့ုးမစကားေျပာၾကားျခင္းခံၾကရေသာ) သူတို႔သည္ အျပစ္မွ ေရွာင္ၾကဥ္ၾကမည္ကို ေမွ်ာ္လင့္၍လည္းေကာင္း၊
(ဆ့ုးမေပးျခင္းပ္င ျဖစ္သည္) ဟူ၍ ေျဖၾကားေလသတည္း။ တစ္ဖန္ ထိုသူသည္ မိမိတို႔ သတိေပးျခင္းခံၾကရေသာ
အမႈကိစၥကို ေမ့လ်က္ပင္ ရွိၾကေလေသာအခါ ငါအရွင္ျမတ္သည္ မေကာင္းမႈမွ ျမစ္တားလ်က္ရွိာကသူတို႔
ကယ္ဆယ္ေတာ္မူ၍ မတရား က်ူးလြန္သူတို႔ကိုမူ ၄င္းတို႔သည္ ေသြဖည္လ်က္ရွိခဲ့ၾကေသာေၾကာင့္
ျပင္းထန္ေသာ ျပစ္ဒဏ္ႏွင့္ ဖမ္းဆီးေတာ္မူခဲ့ေလသတည္း။ (ကုရ္အာန္ ၊ ၁၆၄-၁၆၅)
No comments:
Post a Comment