ကုရ္အာန္အာယတ္ေတာ္မ်ား

(၂၁) အို နဗီတမန္ေတာ္ အသင္သည္ ၎တို႔အား ဤသို႔ေျပာၾကားပါေလ။ဤသည္သည္လွ်င္ ငါ၏လမ္းစဥ္ျဖစ္သည္။ ငါသည္ (လူခပ္သိမ္းတို႔အား) အလႅာဟ္အရွင္ျမတ္ဘက္သို႔ဖိတ္ေခၚပါသည္။ ငါႏွင့္တြက္ ငါ၏ ေနာက္လိုက္တို႔သည္ အလြန္ထင္ရွားခုိင္လံုေသာ သက္ေသသာဓက အေပၚ၌ တည္ရွိေနၾကေပသည္။ (၁၂ း ၁၀၈)

(၂၂) ထိုနည္းတူစြာ မုအ္မင္န္သက္၀င္ယံုၾကည္သူ ေယာက္က်္ားမိန္းမတို႔သည္လည္း(သာသနာေရးတြင္)အခ်င္းခ်င္းတစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အေဆြခင္ပြန္းမ်ားပင္ျဖစ္ၾကကုန္၏။ ၎တို႔သည္ ေကာင္းျမတ္ေသာ ကိစၥမ်ားကို အမိန္႔ေပးၾကေလသည္။ ၎ျပင္စက္ဆုပ္ရြံရွာဖြယ္ရာမ်ားမွလည္း တားျမစ္ၾကေလသည္။ ထုိမွတစ္ပါး ယင္းသူတို႔သည္ အျမဲတေစပင္ ဆြလာသ္၀တ္ျပဳၾကေလသည္။ ထုိ႔ျပင္ ၎တို႔သည္ ဇကားသ္ကိုလည္း ေပးေဆာင္ၾကေလသည္။ ထိုနည္းတူစြာ ယင္းသူတို႔သည္ အလႅာဟ္အရွင္ျမတ္ႏွင့္ တမန္ေတာ္ျမတ္(ဆြ) ၏ အမိန္႔ေတာ္မ်ားကိုလညး္ေကာင္း လိုက္နာၾကေလသည္။
 ထိုသူမ်ားသည္ အၾကင္သူမ်ားပင္ အလႅာဟ္အရွင္ျမတ္သည္ ထုိသူတို႔အား မုခ် သနားၾကင္နာေတာ္မူေပမည္။ ဧကန္အမွန္ အလႅာဟ္အရွင္ျမတ္သည္ တန္ခိုးေတာ္ ႏွင့္ ျပည့္စံဳေတာ္မူေသာအရွင္၊ ဆင္ျခင္တံုတရားႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူေသာအရွင္ ျဖစ္ေတာ္မူေပသတည္း။ (ကုရ္အာန္ ၉ း ၇၁)

(၂၃) ထုိ႔ျပင္ အသင္တို႔သည္ ေကာင္းမွဳျပဳရာ၌လည္းေကာင္း၊ မေကာင္းမွဳမ်ားမွ ေရွာင္ၾကဥ္ရာ၌လည္းေကာင္း၊ အခ်င္းခ်င္းကူညီရိုင္းပင္းၾကေလကုန္။ သို႔ရာတြင္ ျပစ္မွဳကို ျပဳက်င့္ရာတြင္လည္းေကာင္း ၊ က်ဴးေက်ာ္ေစာ္ကားရာတြင္ လည္းေကာင္း အခ်င္းခ်င္း ရိုင္းပင္းကူညီျခငး္မျပဳၾကေလႏွင့္ (ကုရ္အာန္ ၅ း ၂)

ကုရ္အာန္ အယသ္ေတာ္မ်ား ၂၀

(အို မြတ္စ္လင္မ္ အေပါင္းတို႔) အသင္တို႔သည္ လူခပ္သိမ္းတို႔အဖို႔ (ဒီန္ေရးရာမ်ား ညႊန္ၾကားရန္အလို႔ငွာ) ထါက္ေပၚလာၾကကုန္ေသာ အေကာင္းဆံုးေသာ သာသနာ၀င္ လူစုပင္တည္း။ (အေၾကာင္းမူကား) အသင္တို႔သည္ ေကာင္းျမတ္ေသာ ကိစၥမ်ားကို (ျပဳလုပ္ၾကရန္ ညႊန္ၾကားၾကသည့္အျပင္) စက္ဆုပ္ရြံရွာဖြယ္ရာမ်ားမွလည္း ျမစ္တားၾကကုန္၏။ (ကုရ္အာန္ ၊ ၃း၁၁၀)

ကုရ္အာန္ အာယသ္ေတာ္မ်ား ၁၉

ငါ အရွင္ျမတ္သည္ ေခတ္ကာလ (အဆြရ္အခ်ိန္) ကို သက္ေသထူေတာ္မူ၏။ ဧကန္စင္စစ္ လူသည္ အမွန္ပင္ ပ်က္စီးဆံုးရႈံးမႈ၌ ရွိ၏။ အၾကင္သူတို႔မွတစ္ပါး ထိုသူသည္ (အီမာန္) သက္၀င္ယံုၾကည္ၾက၏။ ၄င္းျပင္ ေကာင္းျမတ္ေသာ အက်င့္အမူမ်ားကိုလည္း က်င့္မူေဆာက္တည္ၾက၏။ ထို႔ျပင္ အခ်င္းခ်င္း မွန္ကန္ေသာ သာသနာအေပၚ ႀကံ့ခိုင္စြာ တည္ရွိၾကရန္လည္း ဆံုးမၾကကုန္၏။ ထိုမွတစ္ပါး ၄င္းတို႔သည္ သည္းခံၾကရန္လည္း အခ်င္းခ်င္း ဆံုးမၾကကုန္သတည္း။ (ကုရ္အာန္ ၊ ၁၀၃း၁-၃)

ကုရ္အာန္ အာယသ္ေတာ္မ်ား ၁၈

သို႔ပါ၍ အသင္တုိ႔အလ်င္ ရွိခဲ့ဖူးၾကေသာ သာသနာ၀င္ လူစုတို႔တြင္ ငါအရွင္ျမတ္သည္ ထိုသာသနာ၀င္ လူစုအနက္မွ ကယ္ဆယ္ေတာ္မူခဲ့ေသာ အနည္းငယ္မွ်ေသာ သူတို႔မွတစ္ပါး ကမာၻေျမျပင္ေပၚ၌ ပ်က္စီးရာ ပ်က္စီးေၾကာင္း တားျမစ္ၾကမည္မဟုတ္။ ဥာဏ္အေျမာအျမင္ရွိသူမ်ား အဘယ့္ောကာင့္ မရွိၾကဘိသနည္း။ ထို႔ျပင္ (မိမိကိုယ္ကို မိမိတို႔ကပင္) ႏွိပ္စက္ ျငင္းပယ္ာကကုန္ေသာ သူတို႔မွာမူကား ၄င္းတို႔ ေပ်ာ္ေမြ႔လ်က္ရွိၾကကုန္ေသာ စည္းစိမ္မ်ား၏ ေနာက္သို႔ပင္ လိုက္ခဲ့ၾကကုန္၏။ ထို႔ျပင္ ၄င္းတို႔သည္ ျပစ္မႈ က်ဴးလြန္ေလ့ရွိသူမ်ားပင္ ျဖစ္ၾကကုန္၏။ စင္စစ္ေသာ္ကား အသင့္အား ဖန္ဆင္းေမြးျမဴေတာ္မူေသာ အရွင္သည္ ၿမိဳ႔႕ရြာသူ/သား မ်ားကို ထိုၿမိဳ႕ရြာသူ/ သားမ်ား လူေကာင္းျဖစ္ေနၾကပါလ်က္ အတင္းအက်ပ္ အလွ်င္း ဖ်က္ဆီးေတာ္မူသည္ မဟုတ္ေပ။   (ကုရ္အာန္ ၊ ၁၁း၁၁၆-၁၁၇)

အာယသ္ေတာ္မ်ား ၁၇

တစ္ဖန္ အၾကင္အခါ၀ယ္ ၄င္းတိုပအနက္မွ လူတစ္စုသည္ (၄င္းတို႔အား ဆံုးမသူတို႔ကို ) အသင္တိုပသည္ အၾကင္အမ်ိဳးသားတို႔အား (အဘယ္ေၾကာင့္ ဆံုးမ ေပးလ်က္ရွိၾကပါသနည္း) အလႅာဟ္ အရွင္ျမတ္သည္ ထိုအမ်ိဳးသားတို႔အား ပ်က္စီးေစေတာ္မူမည္ျဖစ္သည္။ သို႔မဟုတ္ (အရွင္ျမတ္သည္) ၄င္းတို႔အား (အျခားတစ္စံုတစ္ရာ) ျပင္းထန္ေသာ ျပစ္ဒဏ္ကို ေပးေတာ္မူမည္ျဖစ္ေခ်သည္ဟု ေျဖၾကားခဲ့ေလသည္။ ထိုအခါ ထိုဆံုးမစကားေျပာၾကားေနသူတို႔က ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ အသင္တို႔အား ဖန္ဆင္းေမြးျမဴေတာ္မူေသာ အရွင္ျမတ္ထံေတာ္တြင္ အျပစ္လြတ္ရာလြတ္ေၾကာင္း တာ၀န္ေက်ရာေက်ျခင္း ျဖစ္ေစျခင္းငွာလည္းေကာင္း၊ ထို (ဆ့ုးမစကားေျပာၾကားျခင္းခံၾကရေသာ) သူတို႔သည္ အျပစ္မွ ေရွာင္ၾကဥ္ၾကမည္ကို ေမွ်ာ္လင့္၍လည္းေကာင္း၊ (ဆ့ုးမေပးျခင္းပ္င ျဖစ္သည္) ဟူ၍ ေျဖၾကားေလသတည္း။ တစ္ဖန္ ထိုသူသည္ မိမိတို႔ သတိေပးျခင္းခံၾကရေသာ အမႈကိစၥကို ေမ့လ်က္ပင္ ရွိၾကေလေသာအခါ ငါအရွင္ျမတ္သည္ မေကာင္းမႈမွ ျမစ္တားလ်က္ရွိာကသူတို႔ ကယ္ဆယ္ေတာ္မူ၍ မတရား က်ူးလြန္သူတို႔ကိုမူ ၄င္းတို႔သည္ ေသြဖည္လ်က္ရွိခဲ့ၾကေသာေၾကာင့္ ျပင္းထန္ေသာ ျပစ္ဒဏ္ႏွင့္ ဖမ္းဆီးေတာ္မူခဲ့ေလသတည္း။    (ကုရ္အာန္ ၊ ၁၆၄-၁၆၅)

အာယသ္ေတာ္ေတာ္မ်ား ၁၆

အို ခ်စ္သား အသင္သည္ ဆြလာသ္ ၀တ္ျပဳမႈကို ေဆာက္တည္ပါေလ။ ၄င္းျပင္ အသင္သည္ (သတစ္ပါးအားလည္း) ေကာင္းမႈ (ျပဳလုပ္ၾကရန္ႏွင့္) စပ္လ်ဥ္း၍ အမိန္႔ေပးပါေလ။ ထို႔ျပင္ အသင္သည္ မေကာင္းမႈမွ ေရွာင္ၾကဥ္ရန္တားျမစ္ပါေလ။ ထိုမွတစ္ပါး အသင္သည္ မိမိ၌ သက္ေရာက္အံ့ေသာ ေဘးဒုကၡႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ႀကံ့ခိုင္စြာရွိပါေလ။ ဧကန္မလြဲ ဤ (ႀကံ့ခိုင္စြာရွိျခင္း) သည္ ဇြဲသတၱိႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ အမႈကိစၥတို႔ အနက္မွပင္ ျဖစ္ေခ်သတည္း။   (ကုရ္အာန္ ၊ ၃၁း၁၇)